…
Öyle bir düşe daldım bir baktım ki ‘a aa!’ sahiden ben
Neyim eksik, neyim fazla demeden olduğu gibi seven
Bir uyandım baktım ki gece olmuş ve bütün yıldızlar
Gözlerime doluşmuş
Üzülmek için, çok geç
Üzülmek için, çok geç
Çok
demiş en sevdiğim sanatçı…
Düşlerim vardı, herkesin olduğu gibi… Ama benimkiler beni hayatta tutuyorlardı. Yalnızca uyanıkken değil rüyalarımda bile beni ele geçiren şeylerdi onlar…
İnsan yalnızca nefes alarak mı yaşar?? Tabiki hayır! Düşlerin de zaman zaman eşlik ettiği duygular vardır.. Onlarla yaşarsınız, yaşatırsınız…
Hayat, büyük bir okul ve biz bu okulda sürekli birşeyler öğreniyoruz. Öğrendikçe yaşananlara anlam verebiliyoruz. Çok acıdır ki bazı şeylere anlam verebilmek zaman alıyor. İşte benim için de anlam verebilmenin zaman aldığı bir şey oldu düşler’im! Geç oldu ama çözdüm durumu… Düşlerim içinde hep “düş”tüm ben…
Peki sonuç ne? Artık düşlerim yok mu? İnanması zor belki ama gerçekten yok… Ve artık boş hayallerle kendimi mutlu etmediğim için üzülmek de yok… Üzülmek için artık çok geç…
İnsan yalnızca nefes alarak yaşayamaz demiştim.. ama yaşıyormuş… Ben kendimden biliyorum 
Nasıl oluyor derseniz;
Düşlerim başka, gerçek başka… AMA UMRUMDA DA DEĞİL!!!
Çünkü artık ÇoK GeÇ!
Sonradan blogcu olan birine hiçte benzemiyorsun.
Önce temanı değiştir ardından güzel yazılarına devam et derim..
Sevgiler ,burak.
blog yazmaya yeni basladım ya da yazmaya çalısıyorum diyeyim ama yazı yazma olayım yeni değil
ayrıca temayı begendim ben…
pembe gönlüm sende hesabı
görüşün için TEŞEKKÜRLER…